Bijten in de grote appel

Carlo | 13-11-2014 | In: geproefd | Reacties (0) | Reageer op dit bericht

New York © La Cucina

Een collega van mij vertrekt aanstaande zaterdag naar New York en ik had al langer beloofd van nog wat culinaire tips mee te geven, dus belofte maakt schuld.

New York © La Cucina

Maar voor ik van wal steek een kleine "disclaimer": ik weet dat er mensen zijn die zo zot zijn van NYC dat ze er elk jaar of elk seizoen of elk maand of elke week naartoe gaan. Die er gids zijn geworden en way off the beaten track je de beste adresjes net links van zuid-oost Brooklyn tussen blok x en blok z (maar niet blok y, want dat is niet meer hip) kunnen aanwijzen.

Maar ik niet dus: mijn ervaringen zijn gebaseerd op 3 trips naar The Big Apple, twee keer als toerist en een keer voor het werk op een uitwisseling met onze Amerikaanse collega's. Ik heb toen het geluk gehad om op sleeptouw genomen te zijn door native New Yorkers. Ik heb toen ongelofelijk genoten van dat VIP dinner in Dizzy's coca cola club (alles is gesponsored in The States, check maar even dat bankje waar je op zit in Central Park) en handjes schudden met Wynton Marsalis (nadat we de repetitie van zijn big band mochten bijwonen, waar zowat de halve happening jazz scene van NYC in zat). Ik heb evenzeer genoten van de champagne in de pauze van de première in The Metropolitan Opera, heb me later vervloekt dat ik het adres niet heb opgeschreven van die ene Deli (neen, niet Dean & DeLuca) waar we na middernacht micro-brewed Amerikaans bier gingen kopen en van al die andere adresjes waar ze me toen mee naartoe hebben genomen.

Maar wat ik wel van die trip heb onthouden is dat New Yorkers en New York voor altijd een plekje in mijn hart hebben veroverd. Maar om terug te komen op mijn disclaimer: ja, ik ben ook gewoon toerist geweest in NY, zo eentje die waarschijnlijk tegen alle mogelijke onbeschreven regels gezondigd heeft. Eentje die nog wel een dozijn keer terug moet komen vooraleer hij echt recht van spreken heeft over de culinaire hotspots in deze stad.

Maar ha, dit is mijn blog, dus nèh. Hier zijn mijn culinaire tips.

(Nu, ons probleem met culinaire hotspots als New York is dat er eigenlijk maar drie "echte" eetmomenten per dag zijn: ontbijt, lunch en diner. Als we op reis zijn in van die culinaire walhalla's proberen we dat systematisch te stretchen met tussen-maaltijden (en trust me: vanaf 10u 's ochtends zijn aperitief-cocktails toegelaten), maar dan nog: you can only eat so much in a day. En helaas hebben we nog geen tijd (en geld) gevonden om weken te spenderen in NY.) Bon, genoeg gezegd, hier zijn mijn adresjes:

Eerst en vooral: ik kom graag in Whole Foods aan Columbus Circle. Al was het maar om die 5 meter rayon met fruitsla aan te schouwen en culinaire hebbedingen (smoked chipotle pepers bijvoorbeeld, probeer ze maar eens bij ons te vinden) in te slaan. Wie met een beperkt budget zit: hier kan je wel je gading vinden en ze hebben een ruim catering departement.

New York © La Cucina

Wij zaten op onze laatste trip op een appartement in Harlem vlakbij het Apollo Theatre en dus was The Red Rooster een must. Helaas lijkt dat een slachtoffer van zijn eigen succes te zijn geworden, en NY zou NY niet zijn als je niet overal maanden op voorhand moest reserveren. Dus zijn wij ernaast terechtgekomen bij Chez Lucienne, dat zich godbetert typeert als "a Parisian escape" in New York, maar wij hebben er wel lekker gegeten.

Daarna zijn we aan de overkant terechtgekomen in Corner Social, wat naar verloop van tijd ons stamcafé werd (hear hear, dus voor die week dat we er waren ;). Burgers, luidruichtig, locals en niet de toeristen van bij The Red Rooster én een happy hour: wij waren verkocht.

Ook een aanrader in dezelfde buurt: Harlem Shake Burgers. Zo vettig als maar kan zijn, maar mmm.

Als pizza-lovers (en toerist) hadden we eerst Grimaldi's in ons vizier, tot we het hele verhaal meekregen en resoluut voor Juliana's gingen. Aanrader.

Een ondergewaardeerd museum, maar met knappe tentoonstellingen is het Museum of the City of New York. Je kan het combineren met een wandeling in Central Park en een lunch bij Via Quadronno. Wij hebben ervan genoten.

Ik heb eerder al geschreven over de Amerikaanse celebrity-kok Mario Batali, maar die mens heeft dus een stuk of vijf restaurants in New York.Van vrienden heb ik gehoord dat Babbo over-rated is, maar wij gingen naar zijn Pizzeria Otto (ook de goedkoopste van de vijf ;) en hebben daar wel genoten van onze pizza met venkel en bottarga.

En dan zijn er die toevallige ontdekkingen, zoals het Rocking Horse Café in de buurt van Chelsea Market (http://www.chelseamarket.com/) en The High Line: super Mexicaan!

New York aandoen zonder een jazz'ke te doen zou zonde zijn. Wij hadden tickets in The Village Vanguard voor Peter Bernstein (Bill Stewart op drums!) en ondanks dat dat een van de meer toeristische clubs is: ik heb er ongelofelijk van genoten. Ook een aanrader en getipt door een collega jazz-fanaat: de Zinc bar. Wreed wijs.


New York © La Cucina


En ik schreef het al in het begin, maar als toeristen hebben we ook wel erg genoten van onze hot dog bij Nathan op Coney Island. Wat een magische plek trouwens, Coney Island.

New York © La Cucina

En voor de rest: walk them streets!

New York © La Cucina


Tijd om te migreren!

Carlo | 09-07-2014 | In: over La Cucina | Reacties (1) | Reageer op dit bericht

Waar is de tijd? De tijd dat ik uren spendeerde aan het uitpluizen van online tutorials en boeken omdat ik kost wat kost mijn eigen Content Management Systeem wilde uitbouwen om La Cucina te beheren. De tijd dat Movable Type het heersende blogplatform was, Blogger de new kid on the block, Typo3 hopeloos omslachtig en Drupal je tot wanhoop bracht als je net die ene onstabiele module had geïnstalleerd die alles om zeep hielp. Wel, het heeft me bloed, zweet en tranen gekost en een hoop gevloek, maar uiteindelijk ben ik nog altijd blij dat de wat je nu live in actie ziet er nog staat en werkt.

Maar.. bij dat "werken" knelt net het schoentje... want dat is eigenlijk een klein wonder. De code die ik destijds ineen gebricoleerd heb, is dringend aan een update toe. Niet alleen zitten we al lang een paar versies verder in de programmeertalen waarop La Cucina draait, maar bekijken jij en ik websites al lang niet alleen meer op een computerscherm (het zegt iets over de leeftijd van La Cucina, de website bestaat intussen 11 jaar), maar ook op een tablet of smart phone.

En dus begon een tijdje geleden bij mij het besef te groeien dat vroeg of laat bij een volgende update La Cucina wel eens helemaal niet meer zou kunnen werken. En akkoord, het ontbreekt mij helaas al jaren aan tijd om de website verder te onderhouden, maar hem zomaar zonder boe of ba op de fles laten gaan lijkt me dan ook weinig respectvol voor iedereen (inclusief ik) die hier recepten op heeft staan.

Dus tijd voor verandering! Mijn programmeerkennis dateert echter van toen we nog met z'n allen opschepten over wie de beste hack had voor de 3 pixel bug en die uren tijd die ik toen had, zijn er intussen ook al lang niet meer (maar een beetje ouderschapsverlof helpt ;). Heden ten dage kondig ik dan ook met (enige dramatische ;) pijn in het hart de edelmoedige beslissing aan om mijn eigen gebouwd systeem vakkundig de vuilbak in te kieperen en te kiezen voor een van die veel betere open source systemen die er intussen zijn.

Maar dan komt de hamvraag: welk systeem!? Mijn eerste gedacht was Drupal, omdat ik dat het beste ken, maar eigenlijk heb ik daar een haat-liefde verhouding (genoeg voer om een aparte blog over op te starten) mee. En ondertussen is Wordpress ook flink geëvolueerd. Om nog maar te zwijgen van de tientallen andere alternatieven die er intussen zijn.

Dus ben ik op zoek! Als je de site eens snel doorneemt, zie je dat ik eigenlijk niet zoveel nodig heb (pagina's, blog, forum, recept content-type), maar ik moet wel makkelijk alle bestaande inhoud kunnen importeren (en zorgen dat pakweg relaties tussen gebruikers en hun recepten of recepten en hun comments behouden blijven). Tips zijn altijd welkom.

Ondertussen heb ik terug FileZilla en Notepad2 geïnstalleerd (memories ah memories), subdomeintjes opgezet, databeesjes bijgemaakt en staan Wordpress en Drupal(*) vrolijk te zoemen. Ik ga ondertussen wat experimenteren. Met een mojito erbij is dat best wel aangenaam werken.

(* Qué? 1 field = 1 table als je een custom content type aanmaakt!? Dat wordt nog leuk importeren. En dan tel ik de revision table nog niet mee... hmmm here we go...)

Sweet Memories

Carlo | 27-10-2012 | In: geproefd | Reacties (0) | Reageer op dit bericht

Margarita

Er zijn margarita's en margarita's, zo hebben we ontdekt op onze laatste trip in de States. Er zijn deze die ze in "buckets" van 5 liter verkopen bij Wal-Mart. Of deze waar ze je mee om de oren slaan in Las Vegas, met meer ijs en suikersiroop dan iets anders.

Margarita

En er zijn de perfecte margarita's. Deze waar je enkel 100% agave tequila voor gebruikt en geen gemengde variant (go for Milagro), eerder Cointreau dan Triple Sec omdat het net iets droger is, vers limoensap, uiteraard, en last but not least enkel de buitenkant van het glas en niet de hele rand in het zout zet.

Maar voor mij zijn de beste Margarita's deze waar een verhaal aan vasthangt. Deze die je op het totaal verkeerde moment van de dag drinkt. Die margarita van die keer 's ochtends bij een Mexican brunch om de huevos revueltos met veel te veel jalapeno's weg te spoelen. Of die twee voor de prijs van één 's namiddags om 15u op café omdat de happy hour zo belachelijk vroeg gepland was.

Zelf betwijfel ik of we ooit nog zo'n goede margarita zullen drinken als die keer in San Francisco. Ik had (god weet waar) ergens gelezen dat Clement Street één van de upcoming straten van San Fancisco was, met gezellige restaurantjes, winkeltjes en een "je ne sais quoi" die beslist de moeite was om er een kijkje te nemen. En omdat het "min of meer" in de buurt van het Golden Gate Park was besloten we dan maar een kijkje te gaan nemen.

Dat "min of meer" bleek in de praktijk een half uur stappen vooraleer we goed en wel aan Clement Street toekwamen. Moe, maar met een gezonde toeristen-moed begonnen we an de kruising tussen 26th avenue en Clement Street, maar zagen eigenlijk omzeggens niets van die beloofde "je ne sais quoi", zodat we besloten om wat door te stappen tot de volgende blok. En de volgende. En de volgende. Nope. Ja, op een bepaald moment fonkelde er een lichtje toen we langs het gebouw van het Internet Archive passeerden (aha, dat is hier!), maar voor de rest zou ik zeggen: skip Clement Street maar bij je volgend bezoek aan San Francisco.

Moe, dat waren we eigenlijk. En die Clement Street bleef maar doorlopen. En we vonden het maar niet. En we hadden dorst. Tot we aan Tia Margerita aankwamen.

Margarita

Het leek een groezelige keet langs de buitenkant. Maar het was zover het enige dat open was op Clement Street en eens binnen was het er aangenaam druk. We installeerden ons aan de bar en vroegen ons af wat we zouden drinken. Links van ons zat een koppeltje met een klein kindje en twee margarita's voor hun neus. Rechts van ons zat er een man met een Stetson en een margarita. De keuze was snel gemaakt.

Niet dat er veel te kiezen was, want de barman knikte ons welkom met een welgemeende "Margarita?...", al even snel gevolgd door "frozen? Or on the rocks?". We besloten eentje frozen en eentje on the rocks te nemen, waarop de barman ons met een vette knipoog "next time, always take on the rocks, much stronger" toevertrouwde. Er volgde een ritueel van zorgvuldig twee servetjes te leggen voor onze glazen, nacho's in een kommetje te doen en twee home made "This one is spicy. This on is more spicy"-knipoog dipsausjes voor te schotelen.

En toen kwamen, als kers op de taart, de margarita's. Of de zevende hemel. Dit was simpelweg de beste margarita ever. De perfecte combinatie van zout en zoet, de perfecte blusser voor de overheerlijke pikante salsas bij de nachos.

Margarita

We hadden onze "je ne sais quoi" van Clement Street gevonden! En ik weet niet of het aan de margarita's lag, of aan hoeveel we ervan hadden gedronken, maar daarna raakten we spontaan aan de praat op de bus met een Amerikaans koppel dat Belgium fantastisch vond, en vonden wij het een fantastisch idee dat je in San Francisco zomaar je fiets achterop de bus kan aanhaken. En dat we hier in San Francisco waren en ook al waren we niet binnengeraakt bij Chez Panisse, we hadden wel nog de Castro-wijk en Japan town en Farina en Nopa in het vooruitschiet.

Sedertdien hangt de foto van de twee margarita's in een collage samen met andere reisfoto's op een muur in ons toilet. En zo gebeurt het dat we soms om 6u 's ochtends of om 4u 's nachts bij een bezoek aan het kleinste kamertje nog genieten van onze perfecte Margarita.

De States

En mijn recept? Het is lang niet het perfecte, maar zo drink ik ze graag.

 

Volgende 3 artikels »